Duke pritur shkatërrimin e kufijve - Nga Erlind Sulko

Dje fjeta në aeroport

duke pritur shkatërrimin e kufijve.

Nuk mund të hysh dot,

prit atje. Ashtu më tha rreptësisht

një grua me buzëkuq dhe shall të hijshëm.

Më vonë erdhi edhe një burrë hijerëndë dhe gushëtrashë

për të thënë të njëjtën gjë,

por me fjalë edhe më të pakuptueshme.

Prit sa të merren organet përkatëse.

Organet përkatëse nuk përgjigjen.

Dy policë kalojnë bri meje me armë

duke fishkëllyer një këngë të vrazhdë.

Ecje tutje tëhu, një grusht ujë mbi fytyrë

dhe vështrimi i dëshpëruar

i syve të pafuqishëm në pasqyrë.

Përballë banjos një grua e buzëqeshur

po shet çokollata zvicerane.

Një fëmijë po vrapon i lirë

me një avion të vogël në dorën e djathtë.

Policët ende po fishkëllejnë të njëjtën këngë.

U shtriva mbi karriget e hekurta

me kryet mbi çantën.

Me bjerrjen e shpresës dhe

një cigare të thyer në xhep,

u kruspullova brenda vetes si një arrë.

Dje fjeta në aeroport

duke pritur shkatërrimin e kufijve.