Foshnje që hidhen… - Tregim nga Sami Milloshi

Nuk e di se pse, nuk e di se qysh, por një ditë mu bë se disa rafte të bibliotekës së qytetit po boshatiseshin...

Dikush, diku, thashë me vete, ka vendosur ta pastrojë këtë bibliotekë jo nga pluhurat, por nga vetë librat...

Ditën e parë pashë një karrrocë raft, përplot me libra diku në një qoshe të katit kryesor të bibliotekës.

Të nesërmen ato libra i pashë në një kuti të stërmadhe kartoni të hedhura si kepucë të vjetra ose si plaçka të grisura.

Më erdhi keq për librat...

Fillova të lexoj titujt. Si emra foshnjesh të hedhur kapicë mbi njëri tjetrin me dukeshin.

Pastaj fillova të lexoj kushtimet. Ato ma këputën shpirtin. Njëri më i bukur se tjetri. "Për ty nënë e shkrova këtë libër". " Për femijët e mij: Clara dhe James". "Për babain që iku nga kjo Botë pa e lexuar këtë libër, megjithse Ai më nxiti ta shkruaj...". " Për ty Betty me hiret e tua të shpirtit dhe të trupit..."

Kush mund ta dijë pse i kanë hedhur kështu këto foshnje?

Të parën pyeta zonjën Maria.

- Kam vënë re se biblioteka po zbrazet - i thashë. - Pse po i hedhin këto libra?

Më pa në kokërr të syrit sikur t'i kisha hedhur një bombë tek këmbët.

- Sepse duam që të ecim me kohën. Ka disa libra që nuk i ka prekur kush me dorë që prej dhjetë vjetësh dhe nuk ia vlen t'i mbajmë më në rafte...

- Por mundet që pas dhjetë vjetësh- thashë unë - dikush të ketë nevojë për ato libra... Ndoshta edhe pas njëzet apo njeqind vjetësh. Njësoj siç kemi nevojë për Hamletin apo për Iliadën...

- Ti jeton me të shkuarën - tha zonja Maria. - Ne kemi nevojë për energji diellore sot, as Shekspiri, as Homeri nuk prodhojnë panele diellore...

- E vërtetë zonjë - por ata na e kanë sjellë Diellin në tryezë qindra vjet më parë. Nuk bën të jemi kaq bukëshkalë...

Heshti dhe iku.

Një javë më vonë unë përsëri e pyeta zonjën Maria, sepse e pashë se, pasi u zbraz kutia stërmadhe me libra të hedhur, një tjetër u mbush rishtazi...

- Zonja Maria, ku shkojnë këto libra?

- I merr një kompani që i shet me të lirë. Dhe në mos i shittë, i çon për riciklim ...

- Gjithshka mund ta ricikloni - i thashë unë - por ato kushtimet që kanë autorët në faqet e para nuk mund t'i ricikloni. Si mund ta ricikloni ju kushtimin " Për ty nëna ime është ky libër"? E pamundur të riciklohet dashuria e dikujt për nënën e vet. Pranon ti ta ricikloje dikush dashurinë që ke për nënën tënde?

- Unë mund të mos e riclikloj dashurinë për nënën time. Por e dixhitalizoj... Ne do ta digjitalizojmë bibliotekën, por ti e ke lënë veten peng të Gutembergut...

Kësaj radhe heshta unë.

Dhe ika me zemër të thyer.

Gjithë ato kushtime në faqet e para të librave që do të riciklohen do t'i bluajnë brumatriçet e riciklimit të letrës, njësoj siç digjeshin të gjallët në krematoriumet e luftës dikur...

Një muaj më vonë biblioteka pothuaj u zbraz. Aty këtu shihej ndonjë libër sa për të thënë se gjithshka që ka ndodhur me librat që do të riciklohen nuk është bërë për shkak të urrejtjes për shkrimin në letër, por për shkak të dashurisë së re të gishtave me ekranet elektronike digjitale...

Fiks pas një muaji u përfol se zonja Maria kishte mbetur shtatzanë me metodën in vitro. Mua më erdhi mirë sepse thashë me vete, më në fund, edhe ajo do të mund ta marrë vesh se çfarë do të thotë të lindësh njeriun që frymon, njësoj si librat...

©Sami Milloshi