Portat e lirisë - Nga Ndue Ukaj

Ajo zgjohet me veshjen e bardhë të natës

dhe mendja i fluturon kudo ku banon kuptimi.

Në trenin e parë shfleton gazetën që shpërndahet falas

dhe falas merr mërzi e trishtim.

Miku i saj i habitur i thotë:

“Portat e lirisë i kanë dyert e çelikosura

dhe çelësat i ruajnë zuzarë e kusarë.”

Asaj i rritet dëshpërimi si retë në një ditë dhjetori mbi Adriatik.

Askund s’ka qartësi, as kthjelltësi.

Në zemrë i është shtri një njollë.

Mbyll gazetën dhe e trishtuar pyet: a është liria me porta?

Treni paralajmëron stacionin e radhës,

por ajo nuk duhet të ndalet.

E pret caku tjetër - qëllimi i pafund që asnjëherë s’e arrin.

E ndërmendur thotë: trenin s’e pengon mjegulla.

Ai gjarpëron me furinë e tij

dhe mbush natyrën me atë që i mungon: zhurmë.

Mëdyshja e saj s’ka pronar.

Është një rrebesh lajmesh që shkruhen keq

për kohën e saj.

Në mbrëmje në vendin e saj ka zgjedhje.

Lexon Hamletin me zë,

dëgjon tingujt e zogjve të mërzitur

dhe sheh si akrepat e orës lëvizin furishëm në murin e pritjes.

 

Ajo nesër zgjohet njësoj me veshjen e bardhë të natës.

Është dita e demokracisë - thonë lajmet,

por portat e lirisë janë mbyllë,

e çelësat i mbajnë në duar ata që të zotërojnë ty, liria ime -

klith habitshëm

dhe pret të ndalet në stacionin e humbur.

©Ndue Ukaj (Nga libri "Gjithmonë diçka mungon", 2017)