Për veten, dhe ata të tjerët - Nga Ailda Mëngjesi  

Sa herë vjen Shkurti, muaji më i bukur i vitit

vrunduj kujtimesh shkunden nga memorja.

Gjithmonë erërat fillojnë në të njëjtën datë,

në të njëjtën orë, i hipin të njëjtit avion

drejt së panjohurës...

 

duke lënë pas një qiell të vrarë Tirane

një qiell gri, si masë amorfe pa formë

dhe aq shumë njerëz lë pas, aq shumë

ngjarje, sa më duket se ka qenë dhjetë

jetë më parë, ndoshta s'kam qenë fare

unë...

 

në bark të asaj mase që shponte qiejt e akujt

duke lënë pas një nga një qytetet e Evropës

oqeane të tëra, terr, ethe, sikur diçka të qe thyer

përgjithmonë, në zemër të kohës...

 

më kujtohet si në mjegull ajo natë e gjatë

ora dymbëdhjetë, hutimi pas mesnate

më kujtohet mëngjesi i bardhë në tokë

të huaj, mbuluar me dëborë...

me heshtje...

 

Po tani? - mbaj mend të kem pyetur veten,

ke dëgjuar ndonjëherë për orën zero

dhe më kujtohet udha e lotit të nxehtë

në faqen e përskuqur...

 

mbetën larg dashuritë, aromat e ngrohta

sytë e përvëluar, zakonet e përditshme,

gumëzhimi i kafeneve, rrugët me mimoza,

fshirë gjithçka "overnight"...

 

pastaj ditët filluan të ngrihen çalë-çalë,

duke mësuar të ecin mbi dëborë pa u rrëzuar

duke mbajtur mbi supe një vete të re

të gjitha vetet e mia kanë lindur në të njëjtin muaj

në muajin e dashurisë

në Shkurt...

 

dhe kur të janë bërë dhjetë jetë mbi supe

je aq i qetë,

 

i qetë si ai që ka mësuar se një lloj dashurie

do e gjejë me siguri në çdo jetë

dhe atë që vjen pas...

nëpër qiejt e shkruar...

 

©Ailda Mëngjesi