Lavdia e një mize - Nga Jeta Dedja

Një mizë e vogël zbuloi një ditë që kishte një talent. Të imitonte ulërimën e luanit. Dhe vendosi ta vinte në punë këtë. U zgjua një mëngjes, mblodhi gjithë fuqinë e zërit duke e tërhequr fort nga barku e më pas lëshoi ulërimën. Ia doli me sukses. Kafshët e pyllit u tmerruan. Po vraponin të çoroditur nga sytë këmbët, ku të fusnin kokat. Miza shijonte suksesin e ulur në petalin e një luleje. Gjithçka dukej e përsosur për të. Papritmas po ndihej e rëndësishme. Të jetonte jetën e një tjetri ishte bukur. Mjaftonte vetëm një imitim a kopjim dhe miza e vogël ndihej luan i frikshëm. 

Kështu vazhdoi për disa kohë, duke e kthyer këtë në sport dhe argëtim. Derisa një ditë, një breshkë e moçme u mërzit kaq shumë nga fizkultura e përditshme e detyruar prej një ulërime që s’dihej se nga vinte, nga një "luan" që kurrë nuk kishte dalë në skenë, dhe protestoi.

“Nëse në pyll është një luan i frikshëm atëherë ai duhet të dalë e ta shohim”- mendoi ajo.

Dhe mendimin e ktheu në veprim. Të nesërmen kur miza ushtroi talentin e imitimit, breshka filloi të qeshte me të madhe dhe nuk lëvizi hiç nga vendi. Kafshët e tjera e thërrisnin.

“Breshkë moj, tundu se po vjen luani”.

“S’ka gjë - tha breshka, do ta pres”.

“Bobo - mendoi miza, si t’ia bëj tani? Nuk e pickoj as dot këtë breshkë matufe. Uffff”.

Papritmas breshkës iu bashkua edhe një lepur, jo ai lepuri i garës, një tjetër ishte ky. Pas lepurit erdhi dhe një majmun. E kështu me radhë, kafshë të tjera u rreshtuan të prisnin "luanin" që ulërinte e hiç s’po vinte.

E gjendur ngushtë, Miza hoqi dorë nga imitimi. Ajo kuptoi se aq ishte lavdia e saj. Ajo kurrë nuk mund të ishte një Luan.

 

©JetaDedja/Flasshqip.ca