Unë dhe im atë - Nga Eriola Agalliu

Çdo muzg dal shëtitje me tim atë.

Endemi udhëve, secili me fjalët e tij dhe me ecjen e njëtrajtshme

(gjithmonë më kanë thënë se, edhe nga ecja i ngjaj).

Im atë nuk e ngre zërin kurrë.

Flet për rininë e vet, mbrëmjet kur i recitonte hënës nga ballkoni.

Buzëqesh, kur më flet për muzikën që dëgjonte.

Moxarti ka qenë i preferuari i tij,

por edhe Morandin e shijonte fshehur ndonjë pasmesnate...

Im atë nuk ka preferenca politike.

I zhgënjyer nga ideologjitë e mbrapshta të kësaj toke,

ai shpesh më thotë se, ta duash njeriun është politika më e mirë.

Me njeriun, ka parasysh edhe ata që nuk i njeh, në anën tjetër të botës...

Qenie të tilla jetojnë në mënyrë të padukshme

dhe zërin ia ndiejnë vetëm kush pranë u ka ndenjur,

pavarësisht nga raca e fjalët drejtuar të afërmit...

Im atë gjykon se në këtë botë jemi kalimtarë.

Që Zoti (nuk ka rëndësi emri i tij) na merr e na sjell sipas dëshirës.

Ose sipas mundësive.

Se, ndoshta, edhe ai është i zënë me punët e universit.

(Babai gjithmonë qesh, kur ma thotë këtë,

sikur të dojë të justifikojë Zotin me kaosin që shohim përreth...)

Çdo muzg takohemi bashkë, një copë herë.

Unë dhe im atë.

Kur e ndiejmë që lodhemi, një cigare na duhet për të gjetur fillin e humbur.

E ndez vetëm unë dhe i ulem përbri.

Ndërkohë ai...  më vështron i lumtur...

Nga fotografia e vendosur mbi pllakën e bardhë...