Të vdekurit nuk kanë peshë - Nga Eriola Agalliu

 Eriola Agalliu - Gatineau, Québec

I ati kishte ikur në muzg. Lajmin e mori në telefon nga e motra. Asgjë më shumë sesa ngashërimet në anën tjetër. Kishte ardhur ky çast dhe ishte zhbërë gjithçka. Fëmijëria, puberteti, rinia e parë, ikja larg, përtej oqeanit... Të gjitha këto u shfaqën në një déjà-vu të rrufeshme brenda tij. Ai pati kohë sa të ndizte një cigare dhe të linte lotët t’i shkisnin përmbi fytyrë. Asgjë më, përveç një zgavre në kraharor. Në vend të zemrës një peshë e rëndë që shqyente së brendshmi muret e gjoksit.

Një ndajnatë e tillë duhet të kishte qenë kur ai kishte ikur përtej oqeanit dhe vetëtimthi pat menduar se, në ato hone të frikshme ballkanase, pat varrrosur një pjesë të shpirtit.

Avioni e priste për fat brenda dy orësh. Tepër pak për ta quajtur një udhëtim të largët. Të paktën të arrinte ta puthte para se të shkonte përtej... Mendonte shpesh se i ati nuk besonte në Zot. Dhe për këtë arsye idea e bregut tjetër qëllonte një gajasje e pakohë. Ai vetë tani kishte nevojë të besonte se... diku, i ati ishte ndalur të shihte një perëndim të paqtë, të përflakur dhe përjetësisht të pambarimtë në... Ku? Ku? Ku? I vinte të ulërinte mes heshtjes së pasagjerëve indiferentë me të cilët nuk e lidhte asgjë. As gjuha, as dëshirat, as dhimbja. Ai rrugëtim ishte i pangjashëm me asgjë. Një kalvar i gjatë, pafundësisht i gjatë.

Në kufijtë e kontinentit të vjetër ndërroi avion. Përsëri i heshtur, i pagojë në fjalët që i thoshte vetes, ai ndiente lodhjen dhe humbjen. Nuk do të donte kurrë, të ishte shtegtar i këtij pelegrinazhi. Asnjëherë dhe askund nuk e kishte parë këtë brengë të paskaj. Ishte dëshpërimi i fundit i një shpirti njerëzor që ka humbur në eter, gjithçkanë dhe asgjënë e tij.

Në mesditën e të nesërmes arriti në pragun e shtëpisë. Ishin të gjithë atje. Vetëm i ati mungonte me praninë e tij të heshtur. I mermertë, i artë, i pagjak, i pafrymë... e priste në mes të dhomës rrethuar prej vajtojcash që klithnin, më fort për veten. Qenie të padukshme për sytë e tij, që rrinin heshturazi si dëshmitare të një akti tragjik, para skenës finale. Kori antik nuk duhet të kish pasur ndonjë ndryshim prej këtij skenari. Përveç zotave... që nuk ishin kurrkund.

Pa fjalë, u ul në anë të arkëmortit dhe nuk nxori zë. I ledhatonte kokën të atit, pa dalluar asgjë përreth. Rrinte duke parë ballin e ftohtë dhe sytë e mbyllur. Shihte thinjat e strukura pas kokës, ndjente mungesën e gjakut brenda venave të ngrira.

Kishte vetëm një orë kohë. Brenda këtij itinerari i duhej të mbushte mallin prej motesh larg, të ruante në kujtesë imazhin e dikurshëm të burrit të fortë që kish njohur si fëmijë, të puthte lëkurën para ndarjes së amshuar. Një orë për të përthithur së brendshmi vitet që nuk kish qenë aty. Ai prag tashmë i vogël i cili e pat përcjellë para afro çerek shekulli, ashtu çunak plot pasiguri e ëndrra drejt botës së madhe.

Në qepallat e mbyllura të të atit, shihte të djeshmen e fikur të tij. Ishin tretur të gjitha. Lojrat hapa-dollapa të fëmijërisë, të bërtiturat e nënës dhe fshehjet pas kurrizit të të atit, zënkat me motrat dhe vëllain për hapësirat e ngushta, rrobat, racionet. Gjithçka që ndahej mes të barabartësh. Shtëpia mbetet fushëbeteja e parë e përballjes me sfidat e jetës. Në këto përplasje ti krijon staturën dhe përmasën tënde. Vitet që vijnë më pas, vetëm i forcojnë tonet këtij portreti. Tek ai, këto tone kishin krijuar burrin që ishte sot. E megjithatë fëmija brenda tij, ulërinte e ngashërehej si dikur. Nuk e dinte nëse lexohej nga të tjerët ky monolog i pathënë për spektatorët përreth. Ata shihnin sipërmarrësin e suksesshëm dhe burrin e sigurt në vete.

Babai ishte tashmë një trup i mpakur. Tretur nga sëmundja prej vitesh, kishte mbetur një tufë me kocka. I prekte duart, e puthte në ballë, përpiqej të mbyllte në shpirt çdo imazh. Do t’i duhej për ta ruajtur ndër vite.

Sa shpejt kaloi vetëm një orë kohë. Më pak se minutat e caktuara, më pak se një frymëmarrje e plotë me gjoks. Sa i trishtë është një çast përshëndetjeje! Qoftë si ndarje stacionesh a në limitin mes dy botëve, ndarja dhemb. Të gjitha ndarjet dhembin. “O burrë i gjorë!” murmuriti me vehte. “Çfarë të pret andej dhe kujt do t’i ankohesh për ditët dhe orët e vetmisë sate?”

Babai ishte aty me sytë e mbyllur dhe një buzëqeshje të varur ndër buzë. Kapaku i drunjtë dhe ndalesa mbi baltën e butë ishin imazhet e fundit... Heroi i tij ishte zhdukur nga skena.

“Edhe heronjtë, vjen dita e, vdesin” – i pat thënë të motrës, duke ndezur një cigare mbi pllakën e bardhë...

Kur u bë gati për t’u nisur ishte ende i mpirë prej gjithçkaje. Asgjë nuk i dukej se duhej të merrte me vehte. Ndoshta, mendoi, as nuk kam nevojë të ngre bagazhe të tepërta dhe pako të çuditshme mes aeroportesh plot njerëz. I bëhej se nuk donte asgjë. As një foto, as një kujtim.

Ndiente një lehtësim të pakohë... I ati për herë të parë mund ta shoqëronte. Tani ai kalonte i padukshëm në kufij shtetesh e itinerare avionësh. E kishte në krah me heshtjen e vet dhe me vështrimin e ngrohtë. Sa herë ndizte një cigare, i shfaqej përbri. Mund ta shihte në çdo moment të ditës. E kishte braktisur dhomën e vogël ku strukej duke pritur orën e kafes dhe vaktet e pakta të ditës. I ati tani e kishte ndjekur pas. Ai ishte i lumtur. Atij i vinte për të qeshur. Ashtu i vdekur, i ati ishte i lirë ta ndiqte deri në anën tjetër të botës. Nuk kishte më përmasa, gati fluturonte në imazhe, në përfytyrime dhe në ndjenjat e tij. I ati hidhte hapat përkrah, me trupin e drejtë...

Të vdekurit nuk kanë peshë ndaj mund të vijnë me ne kudo që shkojmë. Nuk e kanë më burgun që i mban larg.

Ai buzëqesh sa herë kupton se heroi i fëmijërisë është duke e ndjekur me sy... aty fare pranë...

©Eriola Agalliu