Në Bankë, me Zonjën Ruth - Tregim nga Sami Milloshi

Isha bërë tym dhe të me prisje nuk më dilte gjak. Banka më kishte vënë një gjobë të majme të cilën as vetë nuk e mora vesh se si mbërriti në kuletën time...

Gjithë çfarë kisha bërë ishte se nga llogaria e parave në ruajtje kisha transferuar në llogarinë për shpenzime një shumë prej tetëdhjete dollarësh. Aq sa më duheshin t'i blija një tufë me lule të dashurës për ditëlindjen e saj...

Kur vajta në bankë të pyesja për gjithë çfarë më kishte ndodhur, zonja Ruth më priti me buzë në gaz, paçka se unë isha hundë e turinj i gjithi...

- Ç'e mirë të paska sjellë? - pyeti zonja Ruth.

- Jam i mërzitur se më keni gjobitur - i them.

- Pa dale dale të shohim se çfarë ka ndodhur - thotë.

Dhe si më kërkon edhe një herë të dhënat e identitetit tim për atë numër llogarie bankare, zhytet një copë herë në ekranin e kompjuterit të saj. 

Unë rri i heshtur dhe krejt i mjegullt për çfarë kam bërë.

Zonja Ruth ofshan një "oh" dhe me një buzëqeshje të akullt që i shëndrin në fytyrë thotë:

- E ke pakësuar shumën e parave në llogarinë që ke për ruajtjen e parave përtej shifrës që lejon banka.

- Zonjë - i them - unë thjesht transferova tetedhjetë dollarë nga një llogari e imja në një llogari tjetër po timen. Dhe a e di pse? Sepse desha t'i blej një tufë lule të dashurës me rastin e ditëlindjes.

- Shumë bukur, ngjan tepër romantike dhe ke bërë shumë mirë. Por ke shkelur një rregull të bankës.  Një rregull, që për hir të së vërtetës, ne ta kemi shpjeguar kur e ke hapur llogarinë bankare. Por ti me sa duket, e ke harruar...

- E dreq o punë, me sa duket kam filluar të plakem, ose larg qoftë, të rrjedh nga mendtë e kresë. E çfarë na qenka ky rregull që ti thua se unë e paskam harruar?

- Që llogaria jote e parave në ruajtje nuk duhet të zbresë më pak se dymijë dollarë...

- Unë kujtova se kjo është llogaria ime dhe mund ta zbres edhe në një dollar - thashë unë.

- E jotja është përsëri - tha zonja Ruth- por rregullat janë tonat...

- Rregullat janë tuajat - thashë unë - por edhe unë kam rregullin tim që ma ka mësuar mëma.

Zonja Ruth kujtoi se unë po tallesha dhe i dha fytyrës një hije serioziteti. Megjithatë pyeti.

- Pa ma trego, të lutem çfarë na qenka ai rregulli i mëmës tënde?

- Mëma më ka thënë mua që t'i shtrij këmbët aq sa e kam jorganin...

- Ti bën shaka që unë nuk i kuptoj- tha zonja Ruth.

Bëra si bëra dhe i shpjegova se nuk e kisha fjalën për gjumin, krevatin e të tjera dhe se nuk po përpiqesha t'i shpjegoja se si fle unë.

I thashë se çfarë kisha rrënjosur unë në kokë nga nëna për përdorimin e parave kur ajo e kishte përdorur atë shprehje...

I ndritën sytë dhe qeshi që, më në fund edhe ajo e kishte kuptuar se unë nuk po tallesha me të...

- E po mirë pra, ti në këtë rast, i ke shtrirë këmbët më shumë se sa jorgani ynë...

- Jo - i thashë unë - i kam shtrirë aq sa më ka thënë mëma. Sepse mëma e kishte fjalën që jo vetëm këmbët, por edhe jorgani ishte i imi, dhe jo i bankës...

U përshëndeta me zonjën Ruth dhe dola në rrugë. Në makinë kisha një tufë me lule për të dashurën.

Në qiell më shfaqej fytyra engjëllore e mëmës. Dhe më dukej sikur nga qielli ajo po më thoshte atë shprehjen që gjithëherë e thoshte me buzë në gaz:

- Ne pará as nuk kemi dhe as na mbarohen...

©Sami Milloshi