Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Vjen një stinë
dhe diellit ia zënë sytë retë,
kjo stinë ka emrin vjeshtë,
i thonë dimër,
kur dielli mbyllet si ariu në shpellë
dhe bota tregon përralla
(dikur rrotull vatrës me prush)
sot bri vatrës dekorative
telenovelat banale ligjërojnë,
nuk ia vlen të luftoj më, e dashur,
jam lodhur ...është e kotë,
katrore është kjo botë
dhe unë jam oval...
ata kanë fytyrë katrore
gojë katrore
nofulla katrore
sy katrorë
veshë katrorë
mendje katrore
zemër katrore
shpirt katror
katran katror
qelia
Gazetari i njohur Avdulla Kënaçi, i cili prej afro 10 vitesh jeton në Kanada, promovoi në Tiranë librin e tij me tregime “Enigma e një nate”. Gazetarë e studiues të pranishëm vlerësuan prozën e
S’doja të shkundja shekujt për Doruntinën,
Por ajo mu shfaq atëherë kur s’e prisja.
Erërat e forta i tundnin pelerinën,
Përjashta zverdhonte e nemitur vjeshta.
S’doja të merrja me vete
Forma kubike e dhomës
i ngjan stofës me korrent
ku piqet mërzia e ditës,
kolltuku pyet televizorin
kur do bjerë shi,
televizori mbllaçit indiferent
gjethet e shkulura të kanabisit
si hutimin goja me
Ballkonin tim
e mbajnë në krahët e tyre
panjat
kanë zgjatur degët
me gjethe të njoma
(mos gërvishtet betoni
parmakët e hekurt
mos shtrembërohen)
ka ndyshuar bota
patat kanë filluar të imitojnë
Sapo ka zbardhur dita dhe unë kam mbetur për karburant në një fshat që nuk ia di emrin.
Ndodhet rrëzë një mali të lartë. Nga kjo kuptoj se dielli lind vonë në këto anë. Në pritje të ndonjë makine që
Kam kaluar oqeanin dhe jam kthyer për pushime në atdhe. Shtëpia e vjetër. Ndoshta jo. E vjetëruar. Bie erë lagështie. Muret të zbërdhuqur. Dritaret e drunjta të brera nga krimbat dhe kripa. Duhen
