Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
I ulur te shkallët po mbllaçitja me sy fetën e bukës të lyer me vaj ulliri dhe sheqer. Të gjithë ata fëmijë si unë që janë rritur me atë bukë e dinë mirë se çfarë përjetoj këtë çast. Ju jeni duke zbritur së bashku me këto rreshta shkallët e kujtesës
Janë ulur ata në një kënd të globit
ku kryqëzohen paralelet e meridianët,
ku fryjnë zefirët dhe murlanët,
ku rrugët e zogjve shtegtarë kryqëzohen
me korridorët e aeroplanëve.
Janë ulur në qoshen
e lutsave dhe lypsarëve.
Bethoveni i shurdhuar
nëse Nënë është fjala e parë
Zot është lutja e fundit
shpresa e të pamundurit
e nesërmja e pashmangshme
e atyre që kujtuan se mundën…
në fatkeqësitë që kalove
dhe në çastet e tua të fundit në
“Trupin e babit e kanë sjellë në shtëpinë e xhaxhait. Atje do të vijnë njerëzit për ngushëllim. Atje do të shkoni edhe ju. Në këtë qeskë kam futur një pako sheqer dhe një pako kafe. Jepja teta Xhozit
* * *
Nuk e di sa herë ka lindur,
sa herë ka perënduar dielli
në jetën time,
(lind e perëndon si ëndërr),
gdhihem mëngjesit me ëndje,
papritur fshihet pas reve,
stuhia vetëtin e
duke lexuar do të kuptosh që je
një injorant i vockël
ngjyrë bezhë
i pafuqishëm si një statujë dylli nën diell
i parëndësishëm si një dritare e mbyllur
me pamje nga muri
dhe të tjera gjëra të
Dhoma e stërmbushur.
Burra, gra, fëmijë të ndarë.
Era e stufës me dru dhe
zhurma e kërcëllitjes së zjarrit
nuk e largon vëmendjen
nga britma e gruas në katin përmbi.
Vaji i një nëne jehon në
S'kam qenë në mal të shenjtë,
as stërnip i davidit s'jam,
as profet,
jam biri i shekullit
që me plagë të hapura iku,
tjetri me trauma nisi.
Psallt në tempullin tim
tempull i thjeshtë
pa
