Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Po pres trenin në South Station të kthehem në shtëpi. Qëmtoj imtësitë.
E njejta reklamë në të gjitha hapësirat më thotë se dikush e ka blerë këtë stacion. Punë e madhe, sa kohë nuk më ka blerë mua dhe atë grua që flet me veten përballë tabelës
çmëndina ka hapur dyert
edhe pse vend për pacientë të rinj nuk ka
njerëzit nguten të hyjnë
por unë nuk dola dot prej saj…
normalë nuk ka më kjo botë
normën e vranë në gjumë
metri u shkri, kishte qenë statujë dylli
të gjitha peshoret janë
në Mëmëdhe gjërat janë në harmoni të plotë
me detin e bërë kos dhe me kaosin…
ish-komunistë nevrikë të shqetësuar për hallet e demokratëve
e këta me zell duke zgjidhur telashet e socialistëve të
Pastaj e mori fjalën ai.
Ai kishte një kollare të verdhë dhe kostum blu. M'u duk me shumë shije.
Tha se nuk kishte lexuar ndonjë libër për Nënën Terezë, por e kishte në zemër sikur të ishte nëna e
ka edhe njerëz që iu pëlqen të poshtërohen
puthadorë mjeranë dhe dorëputhur arrogantë
ndihen mirë që nuk janë të harruar
në ekzistencën e tyre transparente
butakë njëqelizorë me bërthamë
1.
Studenti Gezim Gjoka ishte i vetmi me origjinë nga Shqipëria në gjithë Universitetin e Kalifornisë, Berkeley. Ishte i treti vit që ai studionte për biologji molekulare dhe gjenetikë. I ishte
Shtëpia e re e tim biri, edhe pse në periferi të Torontos, mua më pëlqeu shumë. Ishte në cep të bllokut, zhytur në gjelbërim dhe afër një parku lodrash për fëmijë. Vrava mendjen se çfarë mund t’i
Se si ndodhi nuk e mora vesh as vetë, por unë për t'i vënë kapak bisedës i thashë Laurës një nga ato proverbat që më janë rrënjosur në kokë qëkurse isha fëmijë i mitur.
- Koka që falet, nuk pritet
