Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Fragment nga romani në proces “PEMA E KRISHTLINDJES”
Erind Kraja përtypej ngadalë dhe duke kthyer herë pas here gotën e verës. Mund të thuhej se ai po drekonte sikur të ishte në rol e të kishte aty pranë ndonjë kamera që po e xhironte. Gazetarja
Çiko ja tek po ta them se një nga peizazhet më mbreslënës të udhëtimeve të mia në Amerikë ka pas qenë hyrja atë natë dhjetori në Çikago kur isha njëzet e nëntë vjeç.
Ti nuk kishe lindur ende.
Binte borë dhe ishte pragu i ndërrimit të viteve. Jo
Mbaroi dhe dimri
(siç mbaron çdo betejë
në natyrë dhe në jetë),
ca kocka të akullta
i kanë mbetur aty-këtu
dhe plagë të nxira dheut,
fijet e barit dergjen
si ushtri e
1.
Bojaxhiu Lame Piciri nuk kishte qenë ndonjëherë në qytezën Aurora, por bosi i tha: “Ndodhet në veri të Torontos, rreth gjashtëdhjetë kilometra nga këtu, është një qytet i vogël, relativisht i ri
sot 60 vjeçar ngjasoj me Panamanë
dhe jo rastësisht ndodhem këtu mes vizitorëve
në vendin ku për të bashkuar dy oqeane
u desh të ndahen dy kontinente…
dheu dhe uji
dashnorë armiq
besnikë të
Merreni me mend në ç' gjendje isha unë, - vazhdoi të tregonte Poli: - I plagosur, i dëshpëruar, i mbyllur në një skutë të ftohtë. Pa dritë. Nuk dija asgjë për Antonetën, të dashurën time të
…ka ardhur e mbase është vonë
të gjithë së bashku të ngremë
Monumentin e Shqiptarit të Panjohur
të atij të voglit, të parëndësishmit
halleshumit kokëulur që s’ka shkak të gëzojë
e as
bota u përket të fortëve, manushaqja ime,
dhe ti nuk bëhesh dot as shkurre as bombë…
njerëzit i kanë hundët të zëna me barut
për të kundërmuar aromën tënde
dhe në mëndjet e tyre nuk lulëzojnë dot
