Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
'Profesore! Mua s’më njeh njeri këtu, qenin tim po!'
Këto fjalë m’i tha qysh në momentin e parë dhe m’i përsërit, çdo herë që shihemi.
E kisha vënë re në trotuaret përqark pallatit, më pas edhe në parkun e madh, por me një herë, sapo u gjendëm
isha i ri
dhe e dija…
lexoja gjethet
të njihja erën…
më vonë lexoja të tjerët
dhe shkruaja veten…
më pas nuk lexoja
veç shkruaja
derisa koha u bë bojë
mbaroi
e u bë tani…
tashmë as lexoj
as shkruaj…
kundroj
dhe përpiqem të
Në ballkon më ulen pëllumbat,
lënë glasat
si vulat e dyllit
mbi letrat e lashta,
më lënë mbi parmak
pendë për të shkruar.
(të mirët s'e kanë mësuar!)
kallamarët u thanë,
as letra
Ndër shtëpitë e pakta të katundit, për të cilën thuhej se po të shkoje për mik nuk të hanin morrat ishte shtëpia e hallës sime.
Shtëpia vetë nuk qe kushedi se çfarë. Njëkatëshe prej guri dhe me çati
RRËKEZA
Rridhte rrëkeza nëpër pyll
shtegut që hapur e kish vetë,
e ndjekur larti nga një yll
kundrues përmes fletësh.
Ylli u shua, rrëkeja rridhte
me xixëllonjën e tij mbi valët.
Dhe
I plakur dremit
Shpiragu
pranë tij
lidhur
pas qafës së kafshës
litari, shiu i natës
përherë
prania e njeriut
përpara
edhe pas
shtrëngatës
dëshmi
e Kohës së Arkës
Ninullën e
Miku im James Miele ka në dashboardin e makinës së tij dyqind e pesëdhjetëmijë milje. Nga këto, vetëm njëzetmijë milje i ka bërë për veten e tij kur e bleu truc-kun pasi u kthye nga lufta në
Albana Lifschin - Charlotte, North Carolina
Sot në Metro më zunë sytë një thënie të Leninit:
“Nëse vazhdoj të dëgjoj Apasionatën e Bethovenit, nuk do të jem në gjendje të mbaroj
