Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
1.
Sipas zhurmës, nuk duhej të ishin hapa njeriu. Ktheva pushkën kah dera. Më është bërë instinkt. Ata më ndjekin. Ata ndjekin gjithkund. Edhe në bark të nënës. Edhe këtu në fund të dheut. Edhe në fund të varrit. Edhe në një mesnatë si kjo, kur
Ti thua të mendosh për shpirtin. A nuk është diçka e papërcaktuar kjo? Ç'do të thuash ti me këtë? A kemi ne kohë të qëndrojmë në vend? Ja, kësaj i thonë të mendosh për shpirtin. Të qëndrosh në vend e të merresh me gjëra boshe.
Të gjithë frikësohen nga ëndrrat dhe për këtë u binda kur dëgjova për një perandor të madh, që s’i përkiste as kohëve shumë të largëta dhe as shumë të reja, të cilit një ëndërr ia kishte copëtuar
Rrallëherë, po fuqishëm, parandjenja na ndihmon t’i lidhim ngjarjet në një fraksion të sekondës e të përcaktojmë vagullt, se ndoshta ky njeri është Henri Belafonde, ai oficeri i sigurisë i Operas
Luan Rama - Paris
Një mëngjes pranvere plaku kërkoi ta çonin në kodër
të shihte vreshtat që zbrisnin gjer poshtë
kërleshur e hazdisur në diell,
kishte mall për hardhitë
mbjellë nga gjyshi
Ndue Dedaj
“Nëse ndonjëherë na kaplon trishtimi
mos bota bie në gjumë të thellë dimri
e nuk zgjohet pa një rapsodi shqiptare,
atëbotë i bëzajmë qiellit prej shiu
të zgjohet nga djep i gurtë
Të tjerëve për udhëtime iu duhen bagazhet plot,
Kurse mua aq pak - një letër e një laps.
Nuk di të vizatoj mbi rrashtin e gurëve kaproj,
Të hedh nota muzgu mbi pentagramin e lumenjve,
Thjeshtë
