Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Manolo Roçario po transportonte një orendi salloni nga ato të stilit kolonial, që zotërinjtë i mbajnë në koridoret e mëdha, thjesht si relike dhe si shtojca të enëve të rralla, ose për ndonjë foto të veçantë nën hijen e abazhurëve antikë.
Mbrëmje vere në Zurich (Përvjetori) - tregim
Gjithë atë ditë ata kishin hedhur e pritur replika midis tyre sikur të kishin qenë armiq. Madje kur sportelistja e hotelit u kishte thënë se u kishte mbetur vetëm një dhomë me dy krevate veç e veç, ai
Kalonin në një shteg të ngushtë mali,
gomari para, pas gomarit kali.
Të dy ngarkuar me thasë mirë,
nga vapa të munduar e djersirë.
Fshatari donte shpejt në fshat të arrinte,
ndaj kalit
Pas atij shiu aq të mërzitshëm, më në fund ai pa një dritësim rrezëllitës ndanë dritares. Mos po i faniteshin projektorët e diskotekës? Për të provuar se nuk ishte në ëndërr, preku togëzën e
(nga libri "Njerëzit vdesin të premten", PAPIRUS)
Ishte një mbrëmje e acartë dimri. Në ajër ndihej një i ftohtë i thatë, i pashoqëruar me zhurmat dhe erërat karakteristike të stinës. Ajo që më
Hera- herës e huaj,
hera- herës armike.
Greqia e varfër dhe e lirë,
me kitarat e saj drithëronjëse…
Po ç’kanë buzuqet që sonte vajtojnë?
Çfarë u ka humbur kitarave vetmitare?
Ja, në çast nis
Një biçikletë, një biçikletë. Ah, sa punë bën biçikleta për urgjenten! Sidomos kur merr një lajm të gëzueshëm si Floreta, e cila kërkon të arrijë sa më parë në pikën e takimit, ku e pret
Shkruaj mbi gjithë hapësiren e qiejve
Duke përfshirë krejt sferen e Tokës:
Nuk është Tirani që duhet të shajmë
Por shërbyesit që punuan për Tiranin.
Kristian Morgenstern
1.
Një telefonatë më bën
