Mos e prekni
këtë shtëpi gëlqerebardhë,
këtë shtëpi të vjetër
sa malet,
fijet e kashtës
si damarët e mallit
në llaçin e saj,
këto qoshe të gdhendura shtufi,
këta qemerë të lakuar si qafë mjelme,
këtë ëndërr gushpëllumbi në
Çdo qytet ka shenjat e tij, tha ai sapo u ulëm për darkën. Ndërsa yni nuk ka as kulla xhami, as shatërvane, as xhamia me kube të larta apo kambanare gotike. Nuk ka madje as arkeologji. Por ne kishim një njeri, një njeri të vetëm, që u bë shenja e
Ai mbante zakonisht një kostum blu, këmishë të kaltër dhe një kollare blu. Vinte nga nje qytet i vogël dhe kishte hyrë në mjediset e kryeqytetit me qëllimin e ftohtë për t’iu bashkuar elitës.
Babai im
ishte orëndreqës,
ora e tij mbi gjysmë shekulli
s' punon më,
pushoi më parë zemra e tij,
u shojt në çast si një rrufe
që le veç gjurmë të përvëluar,
ora vazhdoi ta matë kohën
Në kërkim të botuesit – Fragment nga romani “Kurora e Ballkanit”, Amazon, 2016
I lavdishmi Qako, jemi mirë me shëndet, ashtu urojmë edhe për ju.
E kam parë keq këto ditë. Të kujtohet, përpara se të
në fytyrë
patjetër
një rrudhë e re
dhe thinjët
shtohen çdo ditë
patjetër
kosit mjekrën e ashpër
çdo mëngjes
para pasqyrës
mbijnë përsëri
kujtimet e thinjura
nuk çuditem
me dimrin tim
dhe
Mё nё fund e kishin sjellё nё dhomёn e vet ku ndodheshin edhe shtatё pacientё tё tjerё. Dy prej tyre flinin si tё vdekur, me gojёt e hapura, nga ku u dukeshin dhёmbёt e nxirё dhe tё krimbur. Njё
Nga Zija Çela
Pas atij shiu aq të mërzitshëm, më në fund ai pa një dritësim rrezëllitës ndanë dritares. Mos po i faniteshin projektorët e diskotekës? Për të provuar se nuk ishte në ëndërr, preku
Thoma Gëllçi
