Po ikin emigrantët - Nga Çapajev Gjokutaj

Po ikin emigrantët, tragetet dhe aeroplanët janë plot, radhët e makinave në kufi zgjaten e zgjaten. Nxitojnë të ikin, i pret puna, i pret jeta që kanë krijuar në dhé të huaj.

Erdhën për festat e fundvitit dhe prunë gëzim, buzëqeshje e gjallëri për prindërit e moshuar që, në çdo ardhje i gjejnë përherë e më të plakur, përherë e më të ligur nën peshën e mallit e të vetmisë.

Prunë gëzim e jetë, plus një grusht euro. Pa ta, pa punën dhe bujarinë e dhembshurinë e tyre, jeta e mijëra e mijëra pensionistëve do ishte në kufijtë e mizerjes.

Shihja mbrëmë në lajme radhët e makinave në kufi dhe s’di pse mu kujtua Çajupi. Mëmëdheu, thoshte vjershëtori, është vendi ku “më ka rënë koka”, ku kam varret e të parëve, ku më njohin dhe gurët. Pastaj shtonte: vendi “ku jam rritur me thërrime” d.m.th. në varfëri, me të keq.

Vetë Çajupi ishte bir tregtari dhe vështirë se ishte rritur me të keq. Po varfëria ishte dhe fatkeqësisht mbetet masive dhe ai që flet në vjershë donte të ishte sa më përfaqësues.

Po ku ta dish që vuajtja nuk e bën gjënë më të dhembshur, siç e thotë edhe vet fjala “dhembshuri” me rrënjë “dhemb”. Se dashuria dhe malli e mungesa kanë qenë e mbeten bashkë. Se jeta i përzien e i bën një edhe të kundërtat: dashurinë e dhimbjen, takimin e ndarjen, ardhjen dhe ikjen, praninë dhe mungesën. Vetëm varfërinë s’e bën që s’e bën dot bashkë me pasurinë.

© Çapajev Gjokutaj