Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Ajo qytezë ishte kaq e qetë dhe me njerëz kaq të dashur, sa kushdo që shkonte për punë a i binte rruga andej, pandehte se atje jetonte një familje. Të shumtë në numër për këtë emërtim, por kaq të afërt e të respektuar me njëri-tjetrin sa vërtet
1.
nuk i pamë gjethet kur ranë
ishim shumë të zënë
po flisnim për degët e thyera
2.
se ne kurrë s’kemi kohë
të shohim gjërat ndërsa bien
gjethet në vjeshtë
a veten në dashuri
s’kishim parë më parë as shiun
kur iu këput një pikë
Përpara altarit të heshtur
të tempullit
themele gërmadhash
si hoje të shkelura bletësh,
dylli i vjetër i tij
rishfaq relievin e fshatit:
Ndizet llambadhja e shenjtë,
drita rrjedh me përrenjtë
ata festojnë ditën pushtuese të çlirimit
por në cilin ferr mund të jetë festë vëllavrasja?
gjysëm shekulli mbarsur injoranca nga ligësia
dhe kështu brez pas brezi lindën edhe festuesit e
- Tani që po merr këtë post të madh, do të kesh nevojë për këshilltarë të mire, - i tha udhëheqësi.
Udhëheqësit i bridhnin kokërdhokët e syve sa majtas djathtas dhe kurrë nuk e shihte në sy
Kur zbrita nga shkallët e autobuzit, gati u përplasa me një turmë hallexhinjsh që dilnin me vrull nga shitorja e bukës. E vetmja në atë fshat të skajshëm ku prej disa muajsh kisha filluar punë
Ishte errët dhe binte një shi i imtë që po shplante pluhurin e ditës. Kur ja, përballë meje ia beh Çumani. Ishte me celular në dorë duke biseduar me dikë, por e ndërpreu bisedën sa më pa mua.
kur kam kohë të lirë u përgjigjem pyetjeve
që nuk m’i kanë bërë akoma
pyetjeve që ata do të m’i bëjnë kur të vdes
dhe nuk do të kem mundësi t’u përgjigjem
veç do të tallem e do të
