Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
veten time nuk e di ç’e kam
grua, të dashur a dashnore
një jetë të tërë mbajtur për dore
mikja që më qëndroi pranë
edhe kur e desha armiqësisht shumë
vetja është zonja ime e vetme
më ndëshkon duke mos më bërë skllav
dhe unë në shenjë
Heshtja ka marrë formë shtëpie,
Vitet radhitur me gurët e mureve,
Dritaret lotë të ngrirë habie,
dëgjojnë kujtimet e blerta të drurëve.
Tymi ngurosur në formë oxhaku,
Buzët e dyerve kyçur nga ndryshku,
Bredhi përbri si shkop
e gjërë ishte zemra
kur e madhe ëndrra
dhe dremitjen tënde flija unë
sa i ëmbël zgjimi
hutuar si harrimi
që ty të linte pa gjumë…
mbyllur porta
për trokitjet e vona
xixëllonjat fikur në
Ah, njerëz nuk e mësuat kurrë,
Se gjarpëri e heq lëkurën sa herë rritet,
Me lëkurën në duar gëzoni,
E pandehni vallë për ju të flijuar, të tretur?!
Fatlum ju duket vetja sikur
Më vjen për shtat tregimit ky titull, se dhe personazhin tim e quajnë Ana. Edhe se vuajtjen e kanë njësoj.
Në Korçë, tek lagjja pranë stadiumit, jetonte një gocë e vogël që thirrej Ana. Ishte e
BURIMI AMËZ
Pallate luksoze,
të plakura shtëpi përbri,
betoni si llavë vullkani
themelet e lashta përpin
gdhendur me teh çekani,
stolisur me dhembshuri.
Jeta - kjo xhungël e lashtë
Blertës iu bënë disa vjet që rri tek kjo rrugë në të dalë të Romës. Pranverës e verës vjen tek trotuari nga ora 8 e mbrëmjes. Në stinët e tjera në orën 6. Mbështetet tek kjo akacja e trashë, vendos
që në lindje jemi mësuar
të shijojmë perëndimet…
perëndimi i diellit është fati ynë i shkruar
vdekja jonë e përditshme e mbushur me dritë
të vegjël binim në mendime kur dielli vdiste
dhe
