Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
TURMA
Buajt kanë mbuluar krejt savanën;
Dielli djeg; bari me pakicë.
Tigrat aty rrotull thurin plane,
për ndonjë gosti pa sakrifica.
Befas ata hidhen mbi një Buall
dhe e shqyejnë me egërsi e ngut.
Turma atje tej rri si e huaj;
nuk e dinë; i
Si jena ngi tue hangër si ujqit te klubi ku mblidhena për çdo të diel, si jena ba tapë tue pi gjithfar pijesh alkolike, Rroku ka kërkue leje me shku në nevojtore.
- Po shko mor Rrok. A asht tue t’pengue kush a? - i ka thanë Hila.
Na kena vazhdue
nuk është lot ai që rrjedh faqes
por djersë e shpirtit kur del nga furra
nënlëkura e virtyteve virtuoze
dhe vezëve të sapoçelura të veseve
kjo metalurgji e padukshme mes brinjëve
ku shkrihet çdo
- E shef njat gruen n’at shezlongun atje? - më pyeti Alicia.
Ktheva kryet dhe kqyra nji grue plakë, me shalë të vyshkuna tue marrë rrezet e diellit me nji libër në dorë.
- E shof i thashë
“Hënë” më quajnë këtu. “Sin” më thërrisnin dikur atje, në Babiloni.
Ata që kam ndeshur udhëkryqeve të jetës time shekullore kanë qenë të hipnotizuar me sytë e mi që përngjajnë si dy liqene
njeriu jeton edhe kur zemra e tij nuk rreh më
në radiografinë e dashurisë shfaqen hiroshimat
si hiri mbi oshëtimat
Kupidi jo gjithnjë mbante një hark me shigjetë
në të rrallë një sopatë a
Shqiponja vuan trishtimin e një shiu vetullhollë që bie butë mbi dritare. Shqipja ka shumë dritare dhe jeton e vetme. Përse-të i ka të shumta si pikat e shiut të papritur mbi xham. Kjo kullë dikur
Ishte prag Krishtlindje dhe atmosfera në qytetin ku kalova shumë vite të jetës shfaqej magjike. Dritat qenë ndezur kudo dhe larmia e ngjyrave kish ngjyrosur me një fllad fotonesh mistike edhe
