Letra e Shën Palit drejtuar Romakëve - E shqipëroi Përparim Kabo

Përparim Kabo

Libri i gjashtë i Dhiatës së Re, Letra e Palit drejtuar Romakëve, u shkrua nga Shën Pali kur ishte në Korint rreth vitit 57 të e.s. Ai iu drejtua kishës së krishterë në Romë, kongregacionin e së cilës ai shpresonte ta vizitonte për herë të parë në rrugën e tij për në Spanjë. Letra është nga shkrimet më të gjata dhe doktrinore më domethënëse të Shën Palit dhe është më shumë një traktat teologjik sesa një letër. Në të ai pranon trashëgiminë unike fetare të judenjve (para konvertimit të tij, Pali ishte një farise jude) por pohon se drejtësia nuk vjen më nëpërmjet Ligjit të Moisiut, por nëpërmjet Krishtit.

Një lexim nga letra e Shën Palit drejtuar Romakëve:

Shpresa nuk zhgënjen, sepse dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona me anë të Frymës së Shenjtë që na është dhënë. Për Krishtin, ndërsa ishim ende të pafuqishëm, por vdiq në kohën e caktuar për të paudhët. Në të vërtetë, vetëm me vështirësi vdes për një njeri të drejtë, edhe pse ndoshta për një njeri të mirë mund të gjesh edhe guxim për të vdekur, por Perëndia e vërteton dashurinë e tij për ne në atë që kur ishim akoma mëkatarë, Krishti vdiq për ne.

Sa më shumë atëherë, meqë tani jemi shfajësuar me gjakun e tij, a do të shpëtohemi nëpërmjet tij nga zemërimi? Në të vërtetë, nëse, ndërsa ishim armiq, ne u pajtuam me Perëndinë nëpërmjet vdekjes së Birit të tij, aq më tepër, pasi u pajtua, a do të na shpëtojë jeta e tij? A nuk e dini se ne që u pagëzuam në Krishtin Jezus u pagëzuam në vdekjen e tij? Ne vërtet u varrosëm me të përmes pagëzimit në vdekje, kështu që, ashtu si Krishti u ringjall prej së vdekurish me anë të lavdisë së Atit, edhe ne gjithashtu mund të jetojmë në risinë e jetës. Sepse nëse jemi rritur në bashkim me të nëpërmjet një vdekjeje si të tijën, edhe ne do të bashkohemi me të në ringjallje.

Ne e dimë se uni ynë i vjetër u kryqëzua me të, në mënyrë që trupi ynë mëkatar të shfaroset, që të mos jemi më në skllavëri të mëkatit. Sepse një i vdekur është liruar nga mëkati. Nëse, pra, kemi vdekur me Krishtin, ne besojmë se edhe ne do të jetojmë me të. Ne e dimë se Krishti, u ringjall prej së vdekurish, nuk vdes më; vdekja nuk ka më pushtet mbi të. Jo vetëm ajo, por edhe ne mburremi me Perëndinë nëpërmjet Zotit tonë Jezu Krisht, nëpërmjet të cilit tani kemi marrë pajtimin. Askush nga ne nuk jeton për veten e tij dhe askush nuk vdes për veten e tij. Sepse, nëse jetojmë, jetojmë për Zotin, dhe nëse vdesim, vdesim për Zotin; kështu që ata, qofshin ne jetojmë ose vdesim, ne jemi të Zotit. Sepse kjo është arsyeja pse Krishti vdiq dhe erdhi në jetë, që ai të jetë Zot i të vdekurve dhe i të gjallëve.

Sepse ne të gjithë do të qëndrojmë përpara fronit të gjykimit të Perëndisë; sepse është shkruar: “Ashtu siç rroj unë, thotë Zoti, çdo gjuhë do të përkulet para meje,dhe çdo gjuhë do të lëvdojë Perëndinë”. Pra (pastaj) secili prej nesh do të japë llogari për veten e tij (te Zoti). Sepse ata që udhëhiqen nga Fryma e Perëndisë janë fëmijë të Perëndisë. Sepse ju nuk keni marrë një frymë skllavërie për të rënë përsëri në frikë, por ju morët një frymë birësimi, përmes së cilës ne thërrasim: “Abba, Atë!” Vetë fryma dëshmon me shpirtin tonë se ne jemi fëmijë të Perëndisë dhe nëse fëmijë, pastaj trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë me Krishtin, vetëm sikur të vuajmë me të, që edhe ne të lavdërohemi me të. Konsideroj se vuajtjet e kësaj kohe janë si asgjë në krahasim me lavdinë që do të zbulohet për ne.

Për krijimin pret me pritje të etur zbulesa e fëmijëve të Perëndisë; sepse krijimi iu nënshtrua kotësisë, jo nga vetja, por për shkak të atij që e nënshtroi, me shpresën se vetë krijimi do të çlirohej nga skllavëria e korrupsionit dhe merrni pjesë në lirinë e lavdishme të fëmijëve të Perëndisë. Ne e dimë se i gjithë krijimi po rënkon në dhimbjet e lindjes edhe deri tani; dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë, që kemi frytet e para të Frymës, ne gjithashtu rënkojmë brenda vetes ndërsa presim birësimin, shëlbimi i trupave tanë. Çfarë të themi atëherë për këtë? Nëse Zoti është me ne, kush mund të jetë kundër nesh? Ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dorëzoi për të gjithë ne, si nuk do të na japë edhe gjithçka tjetër bashkë me të?

Kush do të padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Është Zoti që na shfajëson. Kush do të dënojë? Është Krishti (Jezusi) që vdiq, përkundrazi, u ngrit, i cili është gjithashtu në të djathtë të Perëndisë, të cilët me të vërtetë ndërmjetësojnë për ne. Çfarë do të na ndajë nga dashuria e Krishtit? Do ankth, ose ankth, ose persekutim, apo zi buke, apo lakuriqësi, apo rrezik apo shpatë? Jo, në të gjitha këto gjëra ne fitojmë në mënyrë dërrmuese nëpërmjet atij që na deshi.

Sepse jam i bindur se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as principatat, as gjërat e tanishme, as gjërat e ardhshme, as fuqitë, as lartësinë, as thellësinë, as ndonjë krijesë tjetër do të jetë në gjendje të na ndajë nga dashuria e Perëndisë në Krishtin Jezus, Zotin tonë. Sepse unë tashmë po derdhem si një pije dhe koha e nisjes sime është afër.

Kam konkurruar mirë; e kam mbaruar garën; Unë e kam ruajtur besimin. Tani e tutje më pret kurora e drejtësisë, që Zoti, gjykatësi i drejtë do të më japë mua atë ditë dhe jo vetëm mua, por për të gjithë ata që e kanë dëshiruar pamjen e tij. Ja, po ju them një mister. Nuk do të biem të gjithë në gjumë, por të gjithë do të ndryshojmë, në një çast, sa hap e mbyll sytë, në borinë e fundit. Sepse do të bjerë trumpeta,të vdekurit do të ringjallen të pakorruptueshëm dhe ne do të ndryshojmë, sepse ajo që është e korruptueshme duhet të vishet me pakorruptueshmëri, dhe ajo që është e vdekshme duhet të vishet me pavdekësi.

Dhe kur kjo që është e prishshme vishet me pakorruptueshmëri dhe kjo që është vdekja e vesh vetë pavdekësinë, atëherë fjala që është shkruar do të ndodhë: “Vdekja është gëlltitur në fitore. Ku është fitorja jote, o vdekje? Ku e ke thumbin, o vdekje? “Tharmi i vdekjes është mëkati dhe fuqia e mëkatit është ligji. Por faleminderit Zotit që na jep fitoren nëpërmjet Zotit tonë Jezu Krisht. Sepse ne e dimë se, nëse banesa jonë tokësore, një tendë, do të shkatërrohet, ne kemi një ndërtesë nga Perëndia, një banesë që nuk është bërë me dorë, e përjetshme në parajsë. Kështu që ne jemi gjithmonë të guximshëm,edhe pse ne e dimë se ndërsa jemi në shtëpi në trup ne jemi larg Zotit, sepse ecim me anë të besimit, jo me anë të shikimit. Megjithatë ne jemi të guximshëm, dhe ne preferonim ta linim trupin dhe të ktheheshim në shtëpi te Zoti. Prandaj, ne aspirojmë t'i pëlqejmë atij, pavarësisht nëse jemi në shtëpi ose larg.

Sepse ne të gjithë duhet të dalim përpara gjyqit të Krishtit, në mënyrë që secili të marrë shpërblim, sipas asaj që bëri në trup, qoftë të mirë apo të keqe. Por qytetaria jonë është në parajsë dhe prej tij presim edhe një shpëtimtar, Zotin Jezu Krisht. Ai do ta ndryshojë trupin tonë të ulët për t'u përshtatur me trupin e tij të lavdëruar me fuqinë që i mundëson edhe atij t'i nënshtrojë të gjitha gjërat ndaj vetvetes. Ne nuk duam që ju të jeni të pavetëdijshëm, vëllezër, për ata që kanë rënë në gjumë, që të mos hidhëroheni si të tjerët që nuk kanë shpresë. Sepse nëse besojmë se Jezusi vdiq dhe u ringjall, po kështu edhe Perëndia, nëpërmjet Jezusit, sjell veten për ata që i ka zënë gjumi. Në të vërtetë, ne ju themi këtë, në fjalën e Zotit për ne që jemi të gjallë, që kemi mbetur deri në ardhjen e Zotit, me siguri nuk do t'u paraprijnë atyre që kanë rënë në gjumë.

Për vetë Zotin, me një fjalë urdhërimi, me zërin e një kryeengjëlli dhe me trumpetën e Perëndisë, ai do të zbresë nga qielli dhe të vdekurit në Krishtin do të ringjallen të parët. Pastaj ne që jemi gjallë, që kemi mbetur, do të kapemi bashkë me të në retë për të takuar Zotin në ajër. Kështu ne do të jemi gjithmonë me Zotin. Prandaj, ngushëlloni njëri-tjetrin me këto fjalë. Shihni çfarë dashurie na ka dhuruar Ati që ne të quhemi bij të Perëndisë. Megjithatë ne jemi të tillë. Arsyeja pse bota nuk na njeh është se nuk e ka njohur atë.

Të dashur, ne jemi Fëmijët e Perëndisë tani; se çfarë do të jemi nuk është zbuluar ende. Ne e dimë se kur të zbulohet, ne do të jemi si ai, sepse do ta shohim ashtu siç është. Unë, Gjoni, pashë një qiell të ri dhe një tokë të re. Qielli dhe toka e dikurshme kanë vdekur. Dhe deti nuk ishte më. Pashë gjithashtu qytetin e shenjtë, një Jerusalem të ri, duke zbritur nga qielli nga Perëndia, përgatitur si nuse e stolisur për burrin e saj. Dëgjova një zë të lartë nga froni duke thënë: “Ja, banesa e Perëndisë është me gjininë njerëzore. Ai do të banojë me ta, dhe ata do të jenë populli i tij, dhe vetë Zoti do të jetë gjithmonë me ta (si Zoti i tyre). Ai do të fshijë çdo lot nga sytë e tyre, dhe nuk do të ketë më vdekje, as vajtim, as dhembje, (sepse) rendi i vjetër ka vdekur.”

Ai që rrinte në fron tha: “Ja, unë i bëj të gjitha gjërat të reja. Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe fundi. Të eturve do t'u jap një dhuratë nga burimi i ujit jetëdhënës. Fitorja do t'i trashëgojë këto dhurata, dhe unë do të jem Perëndia i tij dhe ai do të jetë djali im.”