Minjtë – Fabul nga Vangjush Saro

Në bark të anijes lëvrinin minjtë;

gjithnjë të uritur,

në errësirë të zinjtë.

Befas dikush ngre zërin përpjetë:

“Përse mbimë këtu ne të shkretët?

Pse s’dalim në një jetë ndryshe lart?

Lëvizni vëllezër, ta sulmojmë fatin!

Ti kapiten, ti barist, ti... violinës.

Ju të tjerët, drejt e në kuzhinë!”

U tha, u bë

e shkallëve përpjetë,

mund të thuhet, me kurajo edhe shpresë.

Por... kishte shumë zhurmë në kuvertë;

deti dhe drita i hutuan krejt.

Sakaq u penduan minjtë trima:

“A s’ishim më mirë poshtë,

ndër vrima?”