Në Shqipëri do të kisha vdekur me kohë - Nga Roland Gjoza

në shqipëri do të kisha vdekur me kohë

s’do të më dilte as për te blerë një gazetë letrare

si exlibris

atje çmimet rriten

atje vuan për t’u ngrohur në dimër

askush nuk mendon për ty

dhe kur vdes

kujtojnë se je midis të gjallëve

të gjithë kanë vdekur një herë

në 97-tën

pastaj nga koronavirusi

pataj nga kotësia

vdekja është bërë pjesë e jetës

dhe i vdekur vdes atje

prej këtij paradoksi

mua këtu më shtrëngon malli

që s’më le të vdes

në shqipëri do të kisha vdekur me kohë

sepse nuk isha me asnjë parti

që të më kujtonin

do të më mjaftonte vetëm emri i lokalit ku pija kafe

dhe dera pa numër e pensionit

dhe ato rrugët e rinisë që s’janë më

dhe ajo shtëpia në periferi

me dy ballkone të mëdhenj plot me vazo me lule

që ajo i ujiste në mëngjes

dhe dilte në mbrëmje

me mjekrën të mbështetur midis dy pëllëmbëve

dhe më thërriste prej andej

ik, kaçurrels, s’martohem unë me një tuhaf poet!

s’janë më, s’janë më

kanë ikur njerëzit, ashtu nxitimthi sikur të shpallej lufta botërore

dhe unë ika nga sytë këmbët!

tani rri dhe mendohem!

andej po më vdesin shokët

këtu rrohet!

atje s’ka malle kaq të fortë

që t’i djegë dhe t’i kalisë si hekurin

ata rrinë në një vend, nuk hedhin një hap jashtë

të shohin ç’bëhet!

ejani, miq, provojeni dhe ju çdo të thotë mall

të kaliteni si hekuri!

po ata janë të dobët

si argjila

të butë

të shkrifët

gati për t’u shtrirë në sharrë a në shish tufinë

mallin s’e durojnë

ne këtej e fshehim

kur shkojmë atje jemi të shuar

jashtë te veshur e të mbathur si xhentëllmenë

brenda hiri gri

na ka mbuluar

po mbahemi

qeshim e qerasim

dhe s’duam të ngrihemi

prit, të tregoj dhe këtë… pse kaq shpejt të ikim?

duam të ndezim zjarrin e fikur.

ata rrojnë dhe të vdekur

ne kemi vdekur!

©Roland Gjoza