Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
në jetën time të turbulluar kam lënduar
njerëzit që më kanë dashur më shumë…
për sa jetuan ata që tashmë kanë shkuar
për vdekje ata që akoma janë gjallë…
duhet të rrëzoja katedralen, pa vrarë pëllumbin
të këpusja litarin që mbante
1.
Ajo as e kishte fare mendjen për çfarë fliste pedagogu dhe as nga shoku i saj i bankës, Peteri. Ishte ora e fundit e mësimit për atë ditë. Herë pas here i mbante sytë jashtë dritares së klasës, ku dielli shkëlqente me një dritë verbuese, të
(Nga vëllimi me tregime “I vdekuri që qesh)
Shpërthimi i tmerrshëm në ëndërr e zgjoi përsëri. U mundua të qetësonte frymëmarrjen. Errësirë. Prej më shumë se dhjetë vitesh, dritën dhe tërë çka ajo na
* * *
Dëborën e parë mblodha
përpara se të shkrijë,
Stisa statujëzën e fëmijërisë,
i vura berenë e grisur,
shallin tim të ndukur,
çibukun e gjyshit
përzhitur prej prushit
të
* * *
Do desha të mbetesha ky që jam,
Do desha të kisha kaq sa kam,
Nuk dua me vete të marr asgjë,
Mbi tokë të gjitha do t'i lë,
Vetëm një gjë do marr me vete
Gënjeshtrën e bukur të kësaj
Kur gjyshja Tule ishte bërë stërgjyshe, ndodhi diçka që kurrkush nuk e kishte marrë me mend. Loni, stërnipi i saj i parë mori një piktor të famshëm, Sefën, dhe e pagoi t'i bënte një portret. Donte
1.
Sisi, spikerja e Televizionit shqiptar “Iliria Life” në diasporë, priti me durim çastin kur në zyrë nuk kishte asnjë punonjës tjetër dhe e sikletosur kuturisi t’i kumtojë bosit të vet se kishte
e errët kjo dhomë
si poezitë e mia të fundit
por një e qeshur e largët kumbon
dhe drita hyn vjedhurazi aty ku s’duhet
dhe në gjoks më përpëlitet një zogth
që e dija të ikur qiejve të
