Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Përpara ishin Krishtlindjet dhe ekipi ynë televiziv nxitonte të kthehej sa më parë në Tiranë. Ishim me shërbim në Austri dhe duhet të kalonim nëpërmjet Italisë, nga malet Adria. Pasi lamë pas Klagenfurtin, nisën telashet. Sa më lart që ngjiteshim
anije kokëposhtë jemi
nisur për lundrim përmbys
por ne e quajmë fluturim
ngatërrojmë qiejt me detet
hutuar gravitetet
dhe ankohemi përse gjithnjë mbytemi…
sa herë nisemi për udhë
dikush mbetet qyqar
Fata Morgana shpresa jonë e
Ai jetonte në skaj të qytetit buzë arave me misër të Midwest-it. Gjithnjë e më shumë i kishte rralluar daljet në qytet. Mosha e thyer e kishte bërë të vetën... Por, për të mbajtur një lidhje me
Marrëveshjen për lirinë e tij ia ofruan pas një mëkati krejt njerëzor. E kuptoi se pashmangshëm, domosdoshëm, do duhej të thoshte “Po”. Më shumë akoma, provoi ndjesinë e epjes lehtësisht. Ftesën e
1.
Në burgun e Bazelit, midis të dënuarve të tjerë, prej dy vjetësh, vuante edhe një shqiptar, i cili nuk i ngulte dot këmbët në tokë. Dënimit të tij po i vinte fundi. I kishin mbetur edhe pak ditë
…mbaruan si biletat në koncerte…
statuja dylli jemi bërë prej kohësh
na shkrijnë siç duan
dhe ne ngrijmë në forma të parrezikshme
pa ëndrra dhe qëllime
në qytetin e tyre të paudhë ka rënë
(Bazuar mbi një ngjarje reale)
Kishte kaluar mesi i tetorit, si tani. Nata ishte e ftohtë, por gjatë ditës dielli, sikur ta dinte se do ta fshihnin pas reve të ngarkuara me shi, mbi rruzull
Një moment plaka u pendua që qëlloi me gur në kokë atë kafshë, por s'kish zgjidhje tjetër: një prej tyre duhej të mbijetonte dhe tjetri të vdiste ose të hapte udhë, ta lejonte nënën të gërmonte tokën
