Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
gjetherënë dhe degëprerë
rrënjëdalë dhe i tharë…
nuk ia ka frikën asnjë stine
nuk e tundon më asnjë erë
i padëmshëm… i pavlerë…
derisa dikur…diku…dikush
do të ndezë një zjarr me të
një zjarr pa flakë
ku do të ngrohen pa u
Duke ecur përgjatë një rrugice që të çonte në ish-shkollën time të mesme, nga larg më tërhoqi vëmendjen një grua, që po ecte në drejtim kah meje, silueta e së cilës tregonte një trup të rregullt e të bukur, e pasi gruaja afrohet akoma më shumë, bëri
Sipas rrëfimit të gjyshes sime
Nuk e di pse, por më është krijuar ideja se në fshatin tim malor atëherë binte shumë borë. Duhet të isha rreth dymbëdhjetë vjeç. Dëbora, në vend që të shkrihej
U desh gjithë vera që shkoi që, më në fund ne ta merrnim vesh se zoti Henrik, na përgjonte se çfarë bënim ne në jetën private dhe, për atë Zot që është në qiell, edhe të na përgojonte moshën.
(Nga "Rutina perfekte", 2019)
Eldën e varrosën pas ndërtesës së spitalit të vogël infektiv. Ishte një varrezë e vogël për fëmijët e lindur të vdekur. Ca grumbuj dheu të mbuluar me plisa të gjelbër
Të lodhin poezitë e shkurtra, Gabrielë?
Okay…po shkruaj një të gjatë,
por unë s’di të shkruaj poezi neutrale
të parrezikshme…
të buta…
pa “skandale”…
eunuke…
të “moralshme”…
të
1.
Atëherë aeroporti i Rinasit nuk ishte kaq i modernizuar sa ç’është sot, por ishte një linjë ajrore që nuk lajthiste kurrë, “Swiss Air”. Pikërisht me atë linjë do të udhëtoja edhe unë atë ditë
të dielave në mëngjes trokiste dera
ishin arixhofkat e përtej urës,
lajkataret bukuroshe me kanistra
që për tridhjetë lekë të shikonin fatin,
vijën e jetës ku përgjonte vdekja
dhe gjysmën tjetër
