Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
I dashur mik, zonjë, zotëri, zonjushë, të njohur e të panjohur, me emra e pa emra!
Ju që kapërceni gardhin et Facebook dhe futeni pa teklif, llap e squp në komentet e shkrimeve të mia e të kujtdo që
Tirana është ajo që është, rrugët e saj po ashtu. Në parim, duhet besuar se shërbimet komunale bëjnë çmos sipas mundësive. Për këtë arsye, nuk arrihet lehtësisht në një përfundim të besueshëm për
- Në Tiranë dhe në Prishtinë -
Pastrimi i mjedisit urban të Tiranës duhej të kishte nisur jo nga tendat dhe xhamat e bar-restoranteve, por pikë së pari me “çlirimin” e monumentit të Skënderbeut nga
Pak ditë më parë, “dollia shqiptare” u shpall vlerë e trashëgimisë kulturore jomateriale, për të nderuar ritin tonë të ngrohtë e mikpritës. Po mendoja, dollia është një rit me përmbajtje poetike
1.
Nuk ishte skenë e krijuar me inteligjencë artificiale. Profesor Pëllumb Pilinçi në këtë vapë korriku së pari shkoi në Theth e pastaj në Kosovë. Në sytë e mikpritësve u paraqit një figurë që erdhi
Ilir Çumani
Në historinë e kulturës shqiptare, rrallë gjejmë figura që mbartin në mënyrë kaq të natyrshme një peshë trashëgimie artistike, e njëkohësisht, edhe një barrë personale dhimbjeje, siç
Lufta në Kosovë kishte përfunduar, duhet të ketë qenë pranvera e vitit 2000, kur më telefonoi një koleg gjerman, për të cilin besoja se ishte gazetar serioz. Por edhe gazetarët seriozë mund të bien
(Një përsiatje për pelegrinët e munguar të Bar-Kafe “Evropa” e dikurshme…)
Ishte koha e pas viteve ’90-të. Bar-Kafe “Evropa” ishte bërë tempulli i atyre që kishin duruar shumë dhe tashmë kërkonin
