Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Asht nji ditë
e zezë,
e akullt,
e trishtë
m’ka hy n’koc i ftofti,
e asht tue ma thërmue kocin.
Druj se kam
me u gdhi shtangun,
e kam me lyp paterica
me u çue n’kambë,
Po as patericat
nuk ka me pas
kush me m’i prue...
Ajri asht flliq
boll u hoqëm si të zgjuar
se njerëz jemi edhe ne
na kanë bërë budallenj dhjetëra herë
idiotët që mbajtëm pranë
dhe djepin e madhështisë na e kthyen në varr
sa herë që menduam se ishim mermer…
ne dimë veç atë që duam të besojmë
ndërsa
Në anën lindore të kampusit ishte një lëndinë me bar të njomë. Se kujt i shkoi ndër mend se duheshin mbjellur ca mështekna. Kur i mbollën nuk u duk sikur qe shtuar ndonjë bukuri tjetër. Por nuk
I pashë Itakat...
të gjitha i pashë...
mes dallgësh ndër lundrime
i preka
dhe në ikje iu thashë
“Ti ishe Itaka,
por jo Itaka ime”...
Nganjëherë nuk ia vlen as qëllimi
të bëhesh Odise i
Isha duke pritur dyqanxhien e dyqanit të kornizave të pikturave. Aty në rrugë të Kavajës. Ishte natë, por gjithë ai ndriçim ma jepte mundësinë me i shque fytyrat e njerëzve.
Përballë meje ia beh një
“O sy i bukur!”, dëgjova pranë meje një zë të ngrohtë gruaje. Përnjëherësh u ngreha, u prushova, u drithërova, më ngacmoi pandehma e ëmbël, dikush mu drejtua mua. Por sakaq u skuqa nga turpi dhe
U nisa për një nder por vura qeder siç erdhën e u koklavitën gjërat më pas. Nuk isha më emigranti i turnit të natës te fabrika e bukës në Toronto, që ironizoja vetveten me punën time rutinë: “ç'bën
ai vjen dëborë i bardhë përherë
dhe për arsye higjienike
ne na gëzon ardhja e tij
siç dimë do të fillojmë ta nxijmë
me shpresë se vetet tona do të zbardhim
në mos këtë herë, në vitet që
