Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
I vogël,
besoja se ishe një krijesë ku flatrat e ëngjëllit,
thjesht, ishin të padukshme.
Me këtë ide të ndiqja në udhët e ëndrrave,
vetëm për të marrë pjesë në harenë tënde...
Pas disa vitesh, u bëre një qenie e pavarur,
që mësove të
* * *
Kërkoj kyçin tënd, lumturi,
përmasat e tua s'i mat dot,
zemra ime
edhe filxhan kafeje
edhe qelq vere,
e deh një lot gëzimi,
një pikë trishtimi e helmon,
e tërbon zemërimi.
Drita hyjnore pulson eterit
mbi timin abys,
për mua
…për sa kohë që ti ecën mbi të
i vetëm dhe pa u rrëzuar
pa arritur kurrë për ku je nisur
i lehtësuar nga pesha e bashkëudhëtarëve
dhe destinacionet e përbashkëta
nga këto gjëra të tepërta të
* * *
Arinjtë e polit zbresin
në qytetin me drita dhe zhurma që ulëritin.
Me putrat e tyre gërvishtin trotuarët:
u ngjajnë copra të nxira akullnajash,
makinat s'u duken as peshq, as
Dy vjet më parë shkrova një tregim të cilin e lexuan vetëm dyzeteshtatë vetë. I dyzeteteti nuk pati fat. Sepse dikush në këtë rrjet të madh ku shkruan më shumë se gjysma e globit, vendosi ta
Qielli pahiti qytetin cep më cep.
Ndez cigaren.
Shkrepsja u shua mbi dëborë
si një buzëqeshje e drojtur.
Tymi shkroi në ajër
mesazhin gri të kësaj dite.
Gishtat eshtakë të drurëve
më numëruan
-Ese-
Ekzistenca ime i ngjan një plaku prej bore në të katër stinët e vitit, apo edhe një liqeni me thellësi të dyshimtë dhe ndoshta edhe një shisheje vere të vjetëruar pa kohën e vjetërimit të
Atë ditë zonja Shanon dhe zoti Reyburn kishin hapur një bisedë për radhën e vdekjeve të tyre. Nuk merrej vesh se cila kishte qenë arsyeja. Por, cilado që të ishte, nuk kishte kurrfarë domethënieje
