Luan Rama
Sapo kisha mbaruar paragrafin e fundit të librit më të ri që dëshiroj ta botoj së shpejti, «Mbresa parisiane» dhe ajo fjalë e fundit më mungonte. Ishte një lloj parandjenje, një kërkesë e ardhur vetvetiu, e pashpjegueshme dhe e
GRAHAM GRIN, AVENTURIERI XHONS, etj.
Sa vjen dhe e kuptoj më mirë përse që në reshtat e parë të romanit “Komedianët”, Graham Grin mediton për një nga personazhet e tij më të çuditshëm, për Xhonsin, duke propozuar që t’i ngrihej atij një shtatore a
Parisianët, ashtu si francezët në përgjithësi, e pëlqejnë në veçanti jetën e kafenesë e të bistrosë. Heminguei dhe romancierët amerikanë që zbarkuan në Paris në vitet 1920-1930, u tërhoqën pa masë
Çmimi i dijes
(sipas një rrëfenje arabe)
Një perandor thirri njeriun që e mbanin për më të diturin e mbarë zotërimeve të tij dhe i kërkoi të shkruante një vepër, ku të përmblidhte të gjitha dijet
Kjo fotografi e studiuesit të njohur të muzikës popullore shqiptare (por jo vetëm të saj), njëkohësisht edhe mikut tim të ndjerë, prof. Ramadan Sokoli, është bërë në vitin 2001. Fotoja është
Shkruan: Çapajev Gjokutaj
Ulur në kolltuk lexon. Troket dera. Vetëm je?, - pyet i porsaardhuri. Tjetri mbyll librin dhe ia kthen: Jo, tani mbeta vetëm!
M’u kujtua krejt pa pritur kjo anekdotë e
nga Umberto Eco
Enciklopedia e grave (http://www.enciclopediadelledonne.it) përmend një numër të madh femrash, nga Katerina e Sienës tek Tina Pica, shumë prej të cilave padrejtësisht janë harruar
... Një komb i vjetër, më i vjetri i kombeve të Evropës, Pellazgët e qëmoçëm të mbajtur e të qëndruar që prej mijëra vite në robëri ishin, një komb kaq i vjetër e megjithëse kësaj fort i ri, që tani
Artan Gjyzel Hasani
